Τρίτη 5/5/2015

Τρίτη απόγευμα. Που αλλού;  Στο γραφείο. Έχουν σχολάσει όλοι. Εγώ παραμένω εδώ, πιστός στο καθήκον. Χτυπάει το κινητό. Δεν έχει πολύ καλό σήμα μέσα στο γραφείο κάποιες φορές. Αναγκάζομαι να βγω παραέξω για να μιλήσω. Το ραντεβού για τις 7 επιβεβαιώθηκε.

Στέκομαι στην εξώπορτα, ανάβω τσιγάρο. Χαζεύω την αντηλιά στην απέναντι πολυκατοικία. Τόσο φωτεινά χρώματα, τόσο γλυκά. Τι ωραία αίσθηση. Τις περισσότερες μέρες τις περνάω μέσα στο γραφείο. Την άνοιξη εδώ και χρόνια δεν τη ζω, τη δουλεύω. Από νωρίς το πρωί, μέχρι πολύ αργά το βράδυ. Παλιότερα θυμάμαι πριν γεννηθούν τα παιδιά ερχόμουν στο γραφείο αξημέρωτα, τώρα κερδίζω λίγο χρόνο μαζί τους μέχρι να πάμε στο σχολείο.

Ένα και ίσως το μοναδικό καλό που προέκυψε από τα ατελείωτα οκτάωρα στο γραφείο ήταν η γνωριμία μου με τη Δήμητρα. Τα πρώτα χρόνια του γραφείου όποτε κι αν πέρναγε απ’ έξω με έβλεπε στο γραφείο.

Το τσιγάρο τελείωσε, πρέπει να ετοιμαστώ για τη συνάντηση. Αν είμαι τυχερός και πάνε όλα καλά, θα τελειώσω στις οκτώ και μάλλον θα προλάβω τα παιδάκια μου ξύπνια. Αν είμαι πολύ τυχερός θα προλάβουν να μου πουν πως πέρασαν στο σχολείο, τι έμαθαν, με τι γέλασαν, με τι δυσκολεύτηκαν. Η μικρούλα μου θα μου πει ότι πια δεν φοράει πάνα και ότι πάει στην τουαλέτα μόνη της. Αν είμαι τυχερός…

Η διαδρομή είναι απολαυστική. Έχει ζέστη, πρέπει να ήταν αρκετά ζεστή μέρα σήμερα. Το αεράκι είναι πολύ δροσερό. Αυτό το καλό έχει το μηχανάκι. Καταλαβαίνεις, αισθάνεσαι, μυρίζεις, νοιώθεις…

Περνάω από ένα πάρκο της οδού Σάουμπερτ. Έχει στο προαύλιο του Δημοτικού σχολείου δύο τρεις χαλασμένες κούνιες και πάρα πολλά παιδάκια. Οι χαρούμενες φωνές τους υπερισχύουν του ήχου της κουρασμένης μου μηχανής. Σκέφτομαι ότι ενώ μένουμε πάρα πολύ κοντά σ’ αυτό το πάρκο, ελάχιστες φορές έχω έρθει με τα πιτσιρίκια μου.  Λίγο παρακάτω έχει ένα καφέ στην πλατεία. Περνάω απ’ έξω. Σχεδόν γεμάτο. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που κάθισα σε καφέ. Οι σκέψεις μου ανακατεύονται. Οι ημερομηνίες που πάντα τρέχω να προλάβω, τα γέλια  των παιδιών, το ραντεβού των 7 που δεν ξέρω πότε θα τελειώσει. Κι όμως απόψε για ένα περίεργο λόγο θέλω να τελειώσει γρήγορα.

Επτά παρά πέντε. Η ταμπέλα του τυπικού, του εντάξει, του πρέπει.

Η συνάντηση πήγε καλά. Όλα κύλησαν ομαλά, ο πελάτης έμεινε ευχαριστημένος εγώ ικανοποιημένος και απλήρωτος. Βαθειά ανάσα. Επιτέλους επιστροφή στο σπίτι. Ανοίγω το κινητό μου. Το πρώτο που αντικρίζω είναι το ρολόι. Το δεύτερο τα μηνύματα από τις κλήσεις της Δήμητρας. Βγαίνω και της τηλεφωνώ.  Δεν της τηλεφωνώ ακριβώς. Αφήνω να χτυπήσει μία φορά και το κλείνω. Έχει περάσει η ώρα και πιθανόν να ενοχλήσω τα παιδιά στον ύπνο τους. Μετά με παίρνει η Δήμητρα. Πρώτη ερώτησή μου είναι αν θα τους προλάβω ξύπνιους. Κοιμούνται ήδη η απάντηση. Η μικρούλα απόψε πήγε πρώτη φορά μόνη της στην τουαλέτα. Ήταν πολύ χαρούμενη. Είπε στην μαμά της να πάρει τον μπαμπά τηλέφωνο για να του πει η ίδια το μεγάλο της κατόρθωμα. Ο μπαμπάς όμως ήταν στην δουλειά. Όπως στην δουλειά ήταν και σε άλλα σημαντικά που έγιναν. Ο μπαμπάς δεν κατάφερε να είναι εκεί.

Η επιστροφή συνοδεύεται από το φως της πανσελήνου. “Χώρος” για ρομαντικές σκέψεις δεν υπάρχει. Κάτι με πνίγει. Οι σκέψεις μου ανακατεύονται, πάλι. Θυμώνω με μένα, θυμώνω με την απουσία μου, θυμώνω με το κενό μου.

Αύριο το μεσημέρι όμως…

Αύριο το μεσημέρι, το υπόσχομαι στον εαυτό μου, θα είμαι εκεί. Θα είμαι εκεί όταν θα σχολάνε τα αγόρια μου. Θέλω να τα δω να βγαίνουν από την τάξη, να έρχονται προς την έξοδο, να μου δείξουν εκεί στο πεζουλάκι τα τετράδιά τους, να μου πουν τι χρώμα έχουν τα κοτσύφια. Αλήθεια αυτό που με νοιάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αυτή τη στιγμή είναι να μάθω από τα’ αγόρια μου τι χρώμα έχουν τα κοτσύφια. Θέλω όσο τίποτε άλλο να μάθω από τα’ αγόρια μου πόσο κάνει 15+7. Θέλω να δω την μικρούλα μου να έρχεται από τον παιδικό σταθμό. Να μου δείξει τα κοτσιδάκια της. Να μου πει ότι μεγάλωσε πολύ και πηγαίνει μόνη της στην τουαλέτα. Θέλω να δω το βλέμμα της Δήμητρας και να είναι μέρα. Θέλω να τους πάρω όλους μαζί αγκαλιά, μια μεγάλη σφιχτή αγκαλιά. Αυτό που για κάποιους είναι η καθημερινότητα, είναι αυτό που ονειρεύομαι τώρα.

Θα το κάνω…

Advertisements
Τρίτη 5/5/2015

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s