Τρίτη 5/5/2015

Τρίτη απόγευμα. Που αλλού;  Στο γραφείο. Έχουν σχολάσει όλοι. Εγώ παραμένω εδώ, πιστός στο καθήκον. Χτυπάει το κινητό. Δεν έχει πολύ καλό σήμα μέσα στο γραφείο κάποιες φορές. Αναγκάζομαι να βγω παραέξω για να μιλήσω. Το ραντεβού για τις 7 επιβεβαιώθηκε.

Στέκομαι στην εξώπορτα, ανάβω τσιγάρο. Χαζεύω την αντηλιά στην απέναντι πολυκατοικία. Τόσο φωτεινά χρώματα, τόσο γλυκά. Τι ωραία αίσθηση. Τις περισσότερες μέρες τις περνάω μέσα στο γραφείο. Την άνοιξη εδώ και χρόνια δεν τη ζω, τη δουλεύω. Από νωρίς το πρωί, μέχρι πολύ αργά το βράδυ. Παλιότερα θυμάμαι πριν γεννηθούν τα παιδιά ερχόμουν στο γραφείο αξημέρωτα, τώρα κερδίζω λίγο χρόνο μαζί τους μέχρι να πάμε στο σχολείο.

Ένα και ίσως το μοναδικό καλό που προέκυψε από τα ατελείωτα οκτάωρα στο γραφείο ήταν η γνωριμία μου με τη Δήμητρα. Τα πρώτα χρόνια του γραφείου όποτε κι αν πέρναγε απ’ έξω με έβλεπε στο γραφείο.

Το τσιγάρο τελείωσε, πρέπει να ετοιμαστώ για τη συνάντηση. Αν είμαι τυχερός και πάνε όλα καλά, θα τελειώσω στις οκτώ και μάλλον θα προλάβω τα παιδάκια μου ξύπνια. Αν είμαι πολύ τυχερός θα προλάβουν να μου πουν πως πέρασαν στο σχολείο, τι έμαθαν, με τι γέλασαν, με τι δυσκολεύτηκαν. Η μικρούλα μου θα μου πει ότι πια δεν φοράει πάνα και ότι πάει στην τουαλέτα μόνη της. Αν είμαι τυχερός…

Η διαδρομή είναι απολαυστική. Έχει ζέστη, πρέπει να ήταν αρκετά ζεστή μέρα σήμερα. Το αεράκι είναι πολύ δροσερό. Αυτό το καλό έχει το μηχανάκι. Καταλαβαίνεις, αισθάνεσαι, μυρίζεις, νοιώθεις…

Περνάω από ένα πάρκο της οδού Σάουμπερτ. Έχει στο προαύλιο του Δημοτικού σχολείου δύο τρεις χαλασμένες κούνιες και πάρα πολλά παιδάκια. Οι χαρούμενες φωνές τους υπερισχύουν του ήχου της κουρασμένης μου μηχανής. Σκέφτομαι ότι ενώ μένουμε πάρα πολύ κοντά σ’ αυτό το πάρκο, ελάχιστες φορές έχω έρθει με τα πιτσιρίκια μου.  Λίγο παρακάτω έχει ένα καφέ στην πλατεία. Περνάω απ’ έξω. Σχεδόν γεμάτο. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που κάθισα σε καφέ. Οι σκέψεις μου ανακατεύονται. Οι ημερομηνίες που πάντα τρέχω να προλάβω, τα γέλια  των παιδιών, το ραντεβού των 7 που δεν ξέρω πότε θα τελειώσει. Κι όμως απόψε για ένα περίεργο λόγο θέλω να τελειώσει γρήγορα.

Επτά παρά πέντε. Η ταμπέλα του τυπικού, του εντάξει, του πρέπει.

Η συνάντηση πήγε καλά. Όλα κύλησαν ομαλά, ο πελάτης έμεινε ευχαριστημένος εγώ ικανοποιημένος και απλήρωτος. Βαθειά ανάσα. Επιτέλους επιστροφή στο σπίτι. Ανοίγω το κινητό μου. Το πρώτο που αντικρίζω είναι το ρολόι. Το δεύτερο τα μηνύματα από τις κλήσεις της Δήμητρας. Βγαίνω και της τηλεφωνώ.  Δεν της τηλεφωνώ ακριβώς. Αφήνω να χτυπήσει μία φορά και το κλείνω. Έχει περάσει η ώρα και πιθανόν να ενοχλήσω τα παιδιά στον ύπνο τους. Μετά με παίρνει η Δήμητρα. Πρώτη ερώτησή μου είναι αν θα τους προλάβω ξύπνιους. Κοιμούνται ήδη η απάντηση. Η μικρούλα απόψε πήγε πρώτη φορά μόνη της στην τουαλέτα. Ήταν πολύ χαρούμενη. Είπε στην μαμά της να πάρει τον μπαμπά τηλέφωνο για να του πει η ίδια το μεγάλο της κατόρθωμα. Ο μπαμπάς όμως ήταν στην δουλειά. Όπως στην δουλειά ήταν και σε άλλα σημαντικά που έγιναν. Ο μπαμπάς δεν κατάφερε να είναι εκεί.

Η επιστροφή συνοδεύεται από το φως της πανσελήνου. “Χώρος” για ρομαντικές σκέψεις δεν υπάρχει. Κάτι με πνίγει. Οι σκέψεις μου ανακατεύονται, πάλι. Θυμώνω με μένα, θυμώνω με την απουσία μου, θυμώνω με το κενό μου.

Αύριο το μεσημέρι όμως…

Αύριο το μεσημέρι, το υπόσχομαι στον εαυτό μου, θα είμαι εκεί. Θα είμαι εκεί όταν θα σχολάνε τα αγόρια μου. Θέλω να τα δω να βγαίνουν από την τάξη, να έρχονται προς την έξοδο, να μου δείξουν εκεί στο πεζουλάκι τα τετράδιά τους, να μου πουν τι χρώμα έχουν τα κοτσύφια. Αλήθεια αυτό που με νοιάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αυτή τη στιγμή είναι να μάθω από τα’ αγόρια μου τι χρώμα έχουν τα κοτσύφια. Θέλω όσο τίποτε άλλο να μάθω από τα’ αγόρια μου πόσο κάνει 15+7. Θέλω να δω την μικρούλα μου να έρχεται από τον παιδικό σταθμό. Να μου δείξει τα κοτσιδάκια της. Να μου πει ότι μεγάλωσε πολύ και πηγαίνει μόνη της στην τουαλέτα. Θέλω να δω το βλέμμα της Δήμητρας και να είναι μέρα. Θέλω να τους πάρω όλους μαζί αγκαλιά, μια μεγάλη σφιχτή αγκαλιά. Αυτό που για κάποιους είναι η καθημερινότητα, είναι αυτό που ονειρεύομαι τώρα.

Θα το κάνω…

Τρίτη 5/5/2015

Σύνταγμα 7/11

Αν μου επιτρέπεται από τους διαχειριστές της ομάδας, να πω τη γνώμη μου για τη χθεσινή συγκέντρωσή μας.

Διακρίνω μία μικρή απογοήτευση από ορισμένους. Κατά τη γνώμη μου ΚΑΚΩΣ και το εξηγώ.

Πρώτα οι Συνθήκες…

Αν συνυπολογίσουμε ότι:

Στην ομάδα ανήκουν 7500 μέλη, από τα οποία τα μισά και πλέον είναι περαστικοί που είδαν φως και μπήκαν, ένας μεγάλος αριθμός μπαίνουν στο φόρουμ μόνο και μόνο για να κάνουν ερωτήσεις γιατί απλά βαριούνται να διαβάσουν…

Η συγκέντρωση έγινε σε μια ουδέτερη περίοδο (χωρίς να λήγουν ημερομηνίες άμεσα)

Η προσπάθεια της ομάδας δεν στηρίχθηκε καν από τις υπόλοιπες ενώσεις β’θμιες κλπ

Δεν υπήρχε καμία προβολή από τα ΜΜΕ

Υπάρχουν ακόμη και σήμερα «συνάδελφοι» που διαφημίζουν ότι τηρούν βιβλία για 20 ευρώ

Η κοινωνία μας άρα και ο κλάδος μας υποφέρει και όσο πιο πολύ υποφέρει ο λαός ΔΥΣΤΥΧΩΣ ανθίζουν περισσότερο συμπεριφορές ωχαδελφισμού, ατομισμού και αδιαφορίας για το κοινό καλό. Επίσης η απογοήτευση του λαού ευνοεί την αδιαφορία.

Το γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες υπήρξε μία ακατανόητη φιλολογία για τους πόρους της ομάδας τους υποκινητές κλπ. Η συνηθισμένη τακτική λασπολόγων…

Το γεγονός ότι επίσημα ο κλάδος εκπροσωπείται (επίσημα ακόμη) από την ΠΟΦΕΕ

Η συγκέντρωση… και τα κέρδη της.

Κάτω λοιπόν απ’ αυτές τις συνθήκες οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση. Το γεγονός ότι μαζεύτηκαν συνάδελφοι απ’ όλη την Ελλάδα είναι κίνητρο και οδηγός για όλους μας.

Ότι ενημερώσαμε (όσο το καταφέραμε) τους πελάτες μας , τους φίλους μας, τους γνωστούς μας  ότι ο αγώνας μας δεν είναι μόνο κλαδικός, αλλά αποσκοπεί στη δικαιότερη φορολόγηση, τη κατάργηση νόμων ληστρικών κλπ. Αποτινάξαμε από πάνω μας ένα μέρος της άποψης που έχουν πολλοί ότι οι λογιστές είμαστε ευνοημένοι από τις συγκυρίες.

Κέρδος επίσης αποτελεί το γεγονός ότι ο κλάδος μας μέτρησε (κάτω από αυτές τις συνθήκες) τις δυνάμεις του, είδαμε τους φίλους μας, ξέρουμε καλύτερα ποιοι μας περιμένουν στη γωνία.

Και τώρα, τι;

Συνεχίζουμε την προσπάθεια για ακόμη καλύτερη ενημέρωση του κόσμου για το τι τον περιμένει, καλύτερη ενημέρωση στους νεότερους συναδέλφους, καλύτερη ενημέρωση σε όλους για τους σκοπούς της ομάδας. Αισιοδοξία και προσπάθεια. Επαγρύπνηση και συνέχεια της προσπάθειας.

Ένα πολύ μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ και ένα πολύ μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους εμπνευστές της όλης προσπάθειας, επίσης και στους συναδέλφους από την επαρχία που βρέθηκαν χθες στους δρόμους.

Αισιοδοξία, την επόμενη φορά θα είμαστε και σοφότεροι και δυνατότεροι και περισσότεροι.

Ευχαριστώ για τη δυνατότητα που μου δίνετε να εκφράσω τις απόψεις μου και για το χρόνο σας.

Καλή δύναμη.

 

Σύνταγμα 7/11

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΜΟΥ

Ο δικός μου Βασιλιάς είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ. Κοντεύει τους 120 πόντους.
Ο δικός μου Βασιλιάς είναι γλυκός, πολύ γλυκός. Τόσο γλυκός που αν έχω έστω και μια σταλιά από το περίσσευμά του νοιώθω υπέροχα.
Ο δικός μου Βασιλιάς χαμογελάει συνεχώς.
Ο δικός μου Βασιλιάς είναι πολύ όμορφος.
Ο δικός μου Βασιλιάς είναι γρήγορος σαν τον άνεμο.
Ο δικός μου Βασιλιάς γελάει πολύ δυνατά.
Ο δικός μου Βασιλιάς είναι μάγος. Μπορεί με μία του κίνηση να με κάνει ευτυχισμένο, με ένα γέλιο του καλύτερο άνθρωπο, με ένα του δάκρι να με ταξιδέψει. Ξέρει και άλλα πολλά μαγικά ο Βασιλιάς μου. Ξέρει να ρίχνει τη σβούρα του τόσο καλά που δε σταματάει να γυρίζει ποτέ, ξέρει να ζωγραφίζει απίστευτα ρομπότ, τραγουδάει υπέροχα. Ξέρει να κάνει ποδήλατο με δύο ρόδες, ξέρει να σουτάρει την μπάλλα όπως τη σουτάρουν οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές του κόσμου. Με ένα φου μπορεί να εξαφανίσει όλα τα σύννεφα. Α και το καλύτερο κόλπο του: μπορεί με μια αγκαλιά του να με γιατρέψει απ’ όλες τις αρρώστιες του κόσμου.
Ο δικός μου Βασιλιάς διηγείται τις καλύτερες ιστορίες. Έχει τον τρόπο να χωρέσει έναν δυνόσαυρο, ένα ελικόπτερο, τρεις ανθρώπους στο ίδιο αυτοκίνητο. Δεν ξέρω πως, αυτός όμως ξέρει.
Ο δικός μου Βασιλιάς γνωρίζει τα πάντα. Κάθε μέρα μαθαίνω και κάτι καινούριο απ’ αυτόν. Μαθαίνω να ισορροπώ στο τεντωμένο σχοινί, μαθαίνω να τολμώ, μαθαίνω πως να χρωματίζω τις δυσκολίες, μαθαίνω να χαμογελάω, μαθαίνω να λέω «κι αυτό θα περάσει…», μαθαίνω να βλέπω τους γύρω μου κατάματα, μαθαίνω τι σημαίνει «λαχτάρα», μαθαίνω να σκέφτομαι τα ασήμαντα, μαθαίνω να εκτιμώ τα απλά, μαθαίνω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.
Ο δικός μου Βασιλιάς με κάνει να νοιώθω σημαντικός. Μου δίνει δύναμη, τόση δύναμη που μπορώ να ανέβω στην κορυφή του βουνού με μιά ανάσα, να μπαίνω μέσα στη φωτιά και να μη καίγομαι, να πετάω ψηλά μέχρι τον ουρανό και πιο πάνω. Τόση δύναμη που και τα αδύνατα να γίνονται δυνατά.
Ο δικός μου Βασιλιάς είναι μοναδικός. Χωρίς να κάνει κάτι, κάνει την κάθε στιγμή διαφορετική.
Ο δικός μου Βασιλιάς είναι δύο. Ήρθαν μαζί… είναι αχώριστοι, είναι διαφορετικοί. Η πρώτη μας συνάντηση παραμένει η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου. Είναι η αγάπη μου τόση που δε χωράει μοιρασιές, γι αυτό και οι δύο μου Βασιλιάδες στα μάτια μου, στην ψυχή μου θα είναι πάντα ένας.
Ο δικός μου ο Βασιλιάς είναι ο Βασιλιάς που κάθε πατέρας θα ήθελε να έχει.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΜΟΥ